Αρχή του φθινοπώρου…

     Ο Σεπτέμβρης, αυτός ο μήνας της μεταμόρφωσης, μοιάζει με μια αθόρυβη ανάσα που φέρνει μαζί της την πρώτη δροσιά, τα πρώτα χρυσαφένια φύλλα που πέφτουν στους δρόμους. Υπάρχει κάτι μελαγχολικό σε αυτή την αλλαγή∙ είναι σαν να νιώθεις πως ο χρόνος σιγά-σιγά γλιστρά από τα χέρια σου, όπως γλιστρούν τα καλοκαίρια από τη μνήμη, αφήνοντας πίσω τη γεύση της νοσταλγίας.

     Η μελαγχολία του Σεπτέμβρη δεν είναι απλώς θλίψη. Είναι ένα είδος ήσυχης αποδοχής, μια βαθιά επίγνωση ότι κάθε τέλος φέρνει μαζί του την υπόσχεση για μια νέα αρχή. Οι ημέρες μικραίνουν, ο ήλιος χάνεται πίσω από τα σύννεφα λίγο νωρίτερα, και ο κόσμος φαίνεται πιο ήσυχος, πιο στοχαστικός. Κι όμως, κάτω από αυτή τη σιωπή υπάρχει μια δύναμη∙ η ίδια η φύση ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες της, να ετοιμάζεται για το επόμενο ξύπνημα.

     Ο Σεπτέμβρης μας καλεί να ανασυγκροτηθούμε, να ξαναβρούμε τον εαυτό μας μέσα από τη μελαγχολία του. Είναι σαν εκείνο το τελευταίο βλέμμα σε ένα ηλιοβασίλεμα που ξέρεις πως δε θα διαρκέσει για πάντα, αλλά ακριβώς επειδή τελειώνει, γίνεται ακόμη πιο όμορφο. Η ζωή συνεχίζεται, και η μελαγχολία αυτή δεν είναι παρά το πέρασμα σε κάτι νέο, κάτι γεμάτο υποσχέσεις.

     Ας μην φοβόμαστε λοιπόν αυτή τη σιωπηλή μελαγχολία. Είναι κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, της δικής μας διαδρομής. Ας την αγκαλιάσουμε όπως αγκαλιάζουμε το πρώτο φθινοπωρινό αεράκι, γνωρίζοντας πως κάθε τέλος είναι στην πραγματικότητα ένας νέος κύκλος που αρχίζει, και πως η ζωή, όπως ο Σεπτέμβρης, πάντα βρίσκει τον δρόμο της προς το φως.

Sofia’s Coaching